Financiële zaken, algemeen
Met het voortschreiden van het dementeringsproces kan bij veel families de financiële belasting toenemen en wordt de behoefte aan financieel advies groter. De persoon met een dementiesyndroom kan in toenemende mate verward raken bij het afhandelen van financiële aangelegenheden. Hij kan rekeningen vergeten te betalen, geld verliezen of weggeven. Hij kan vergeten zijn wat de waarde van munten en papiergeld is. Daarnaast worden mensen met een dementiesyndroom vaak achterdochtig en geagiteerd door financiële aangelegenheden, wat binnen veel families tot problemen leid. Omdat iedere situatie anders is, zijn er geen pasklare oplossingen voor de problemen, maar hoogstwaarschijnlijk zal de persoon met een dementiesyndroom, of beter gezegd, de familie, op een gegeven moment financieel advies moeten vragen, zeker als de betrokkene degene was die de financiële administratie deed. Door tijdig aandacht te besteden aan financiële en wettelijke aangelegenheden, zelfs nog voor zich problemen voor hebben gedaan, kunnen grote moeilijkheden voorkomen worden. Daarbij is het wenselijk dat de persoon met een dementiesyndroom betrokken kan worden bij de besluitvorming op het moment dat hij nog toerekeningsvatbaar is. Natuurlijk is het moeilijk en pijnlijk om kort na het vaststellen van de diagnose aandacht te besteden aan praktische zaken. Maar een tijdig ingrijpen kan grote pijnlijke problemen in de toekomst voorkomen.
Tips:
Belangen Behartigen
Omdat dementie een progressief verloop kent, zal de betrokkene op een gegeven moment niet meer in staat zijn financiële en juridische aangelegenheden te regelen. Het is belangrijk om een notaris of jurist te consulteren die behulpzaam kan zijn bij het opstellen van een testament, machtigingen, voogdijschap of het opstellen van een trustfonds.
Als de persoon met een dementiesyndroom wil dat anderen zijn belangen behartigt, moet hij in staat zijn om deze beslissing te nemen. Vandaar dat hoe eerder een jurist ingeschakeld wordt hoe groter de kans is op bevredigende maatregelen.
Soms vertrouwt de betrokkene de notaris als buitenstaander wel, terwijl hij zijn familie niet meer vertrouwd. De familie moet er voor zorgen dat de notaris de situatie volledig begrijpt en op de hoogte is van de conditie van de persoon voordat er besprekingen plaatsvinden. Uiteraard moeten taalgebruik en tempo van de bespreking aangepast worden en er moet niet over maar met de betrokkene gesproken worden.
De wet kent verschillende juridische bepalingen die van kracht worden bij het constateren van de ziekte van Alzheimer. Als een Alzheimerpatiënt zelf niet meer in staat is om zijn belangen naar behoren te kunnen behartigen, kunnen anderen dat voor hem doen.
Vormen
Curatele
Bij deze vorm van vermogensbeheer worden de belangen van de patiënt behartigd door een curator, meestal de huwelijkspartner, of een familielid die door de rechter wordt aangewezen. Soms is het nodig dat onmiddellijke maatregelen moeten worden genomen, bijvoorbeeld in een crisissituatie. De rechtbank die over het verzoek om ondercuratelestelling moet beslissen, kan dan iemand benoemen die tijdelijk voor de belangenbehartiging van de patiënt zorgdraagt. Zo iemand wordt een provisioneel bewindvoerder genoemd.
Zelfbeschikking in de gezondheidszorg
Ieder mens heeft het recht om zelf te bepalen weke medische zorg hij wel en niet wil. Artsen van ziekenhuizen en verpleeginrichtingen zijn verplicht ons te adviseren en onze wensen te respecteren zonder het opdringen van normen waarden en overtuigingen. Als een persoon met een dementiesyndroom het vermogen om te begrijpen en te communiceren verloren heeft, moeten anderen voor hem beslissen. Deze beslissingen komen misschien niet altijd overeen met de wensen van de betrokkene. De beste manier om ervoor te zorgen dat onze wil bekend is en gerespecteerd wordt is om vooraf een document, een wilsbeschikking op te stellen en te ondertekenen.
De schriftelijke wilsverklaring
In en schriftelijke wilsverklaring kunnen wensen met betrekking tot medische zorg worden vastgelegd. Enerzijds kunnen deze wensen betrekking hebben op handelingen die men in bepaalde gevallen niet wil; weigering van behandeling, bijvoorbeeld beademing sondevoeding en reanimatie. Anderzijds kan men aangeven wat men in een bepaalde situatie bijvoorbeeld dementie of coma, juist wel wil. Het recht om een behandeling te weigeren door middel van een schriftelijke wilsverklaring is in de Wet op de Geneeskundige Behandel Overeenkomst wettelijk verankerd. Een arts is verplicht deze verklaring te volgen, tenzij hij gegronde redenen heeft hiervan af te wijken.
Verklaring belangenbehartiging
Dit is een verklaring waarin de betrokkene een persoon aanwijst die als hij dit zelf niet meer kan, namens de betrokkene diens belangen en wensen ten aanzien van de medische zorg kenbaar maakt. het opstellen van een wilsverklaring Het opstellen van een wilsverklaring kan het beste gebeuren in samenspraak met patiënt en arts. De arts kan de patiënt helpen de wensen zo goed mogelijk te formuleren en er kan voorkomen worden dat wensen worden opgenomen die gezien de medische stand van zaken niet teel zijn. Afgezien van de inhoudelijke tekst moet een schriftelijke wilsverklaring zijn voorzien van de naam van de opsteller, de datum en de handtekening.